29-11-2011

Zeg... wat doe jij eigenlijk voor de schaatsbaan?

22:09 uur. Ik draai de deur van het kantoor op slot. Nog ruim een week tot aan de opening op 9 december. Dat gaat absoluut een spektakel worden! We zijn vandaag lekker opgeschoten. Vic heeft teksten en foto's voor de schaatsbaankrant af, Rianne is gestart met de personeelsroosters, Chloe heeft het evenementenprogramma bijna rond, Lisa is druk bezig met de horeca reserveringen, Presley heeft de polsbandjes besteld, Jolanda heeft alle scholen de laatste informatie voor het schoolschaatsen gestuurd, en Robin, Marvin en Joop zijn hard aan het werk met de opbouw. 'Zeg... wat doe jij eigenlijk voor de schaatsbaan?' vroeg iemand mij vanavond. Tja...

Tien jaar geleden kwam de DSW Schaatsbaan 'op ons pad'. Dat was pas pionieren. Alles was nieuw. Het wiel uitvinden noemen ze dat. Van het vinden van voldoende sponsorgelden tot het uitdenken van een kassasysteem, van het aansturen van personeel tot het maken van flyers, van het regelen van de horeca tot het organiseren van de evenementen. We hadden nog kantoor aan huis. Aan het begin van de dag bepaalden we wat er die dag moest gebeuren, en we stopten niet eerder dan dat dat klaar was. Dat was meestal niet voor een uur of drie, soms vier, 's nachts. Weken achter elkaar ging dat zo door, want steeds kwam er wel weer een nieuwe uitdaging op je pad. Hoe geweldig is het dan als na al die inspanningen het ijs er ligt en de eerste schaatsers het ijs op kunnen...

Ook het tweede jaar deden we nog alles samen. Het jaar daarna kwam de eerste stagiair, later een tweede, en inmiddels hebben we nu in de voorbereidingen zo'n zeven medewerkers die ons helpen om het weer allemaal georganiseerd te krijgen. Gelukkig blijft er voor onszelf nog genoeg over. Wat? Tja... in elk geval genoeg om er zeker van te zijn dat ik me ook morgen geen minuut hoef te vervelen. En dat geweldige gevoel als de eerste schaatsers het ijs op gaan? Daar is na tien jaar niets aan veranderd.